محسن یگانه مرحله ای یا بهتره بگم تجربه ای نو از زندگی من بوده...هر چی درموردشم بگن...همون واسه من میمونه...همون که تو رویای منه...با همه فرق داره...فکرکنم همه اینو فهمیدن حتی اگه در ظاهر انکارش کنن.زندگیش یه فیلمه تمام عیاره..من خبر دارم و برای اولین بار میخوام بگم محسن از دور ترین نقطه ی قلبم...همون جا که کسی توش جایی نداره تو رو میبینم.امیدوارم موفق باشی.هرجاکه هستی ...تنهانمونی.تو به اندازه ی کافی تنهایی کشیدی...به عنوان بدترین آدم دنیا هم که شناخته بشی...هنوز مثل یه سایه که هیچ وقت ندیدیش و نمیشناسیش پشت سرت هستم...چون اعماق وجودم...اون ته تها...چیز دیگه ای رو درک کردم...همه چیز خیلی پیچیدست که با کلمات بیان نمیشه ...هیچ چیزی رو نمیشه کامل بیان کرد...منم الان کامل حرف نزدم.نگفته ها زیاده اما این آخریشه:دوستت دارم.موزیک ما خواهش میکنم تایید کن ونذار احساساتم سرکوب شه...تو رو خدا..من به کسی هیچ توهینی نکردم.خواهش میکنم...