![یک بچه خاکی دوست داشتنی](https://musicema.ir/sites/default/files/styles/300/public/news/02/0.120dfiz3o.jpg?itok=KUlugV7V)
شبه گزارشی دیگر از کنسرت محسن یگانه در برج میلاد؛
یک بچه خاکی دوست داشتنی
موسیقی ما- علیرضا: اینکه اصلا چرا خواستم به یک کنسرت بروم یک مساله است ، چرا محسن یگانه را انتخاب کردم مساله ی دیگر . اما در کل پس از بررسی ها و تحقیقات فراوان به این نتیجه رسیدم که کنسرت خونم اومده پایین و حضور در جمعی که یکی بخواند و دیگران حال کنند برایم الزامی است ! اگر چه نگاه نه چندان مثبت و عقیده ی « بچه قرتی تازه به دوران رسیده » نسبت به یگانه در من وجود داشت ، اما اولا نمی توانم خاطرات خوبی را فراموش کنم که صدای او در کنارشان شنیده می شود ، ثانیا بین گزینه های موجود که دارای فاکتور یکی بخواند و دیگران حال کنند ، این تنها موردی بود که قسمت «دیگران حال کنند» ـش در مورد من صدق می کرد !
پشت بلیت نوشته شده لطفا از آوردن دوربین فیلمبرداری و عکاسی ، ضبط صوت ، کامپیوتر کیفی ، تلفن همراه ، اطفال کمتر از ۷ سال ، اشیا حجیم مانند کیف بزرگ و ساک دستی و غیره خودداری کنید . درباره ی حفظ امنیت سالن و تسریع در امر کنترل هم مواردی نوشته شده است ؛ و البته استعمال دخانیات و شئونات اسلامی .
بنظر می آید فضای امن و جالب توجهی انتظارمان را می کشد . از بردن دوربین صرف نظر می کنم و موبایل را با سلام و صلوات برداشته ، خودم را برای آوردن بهانه های گوناگون جهت راضی کردن مسئولین امر کنترل آماده می سازم !
وارد سالن همایشهای برج میلاد که می شوید دو دسته درب وجود دارد . دربهای مجهز به چشم الکترونیکی و دربهای چرخشی ( از همانهایی که باید شیشه ی روبرویتان را بگیرید و هل دهید ) . گویا ورود از دربهای چرخشی ممنوع است . آقایی شبیه مسولین حراست اما استثناست و در حال صحبت با تلفن همراه دارد وارد می شود که من هم ودم را می چپانم پشت سرش و د برو که رفتیم ! اگر چه ماشین ها و دستگاه هایی شبیه آنچه در گیت فرودگاه ها دیده می شود روبروی درب قرار گرفته اند ، اما رویشان پوشیده شده و استفاده ای از آنها نمی شود . با روئت چند طفل زیر ده سال ، انبوه تلفن های همراه ، اشیاء حجیم و دستگاه های خاموش ، و عدم روئت تابلوی ایست بازرسی و مسئول امر کنترل متوجه کلاه بزرگی که سرم رفته می شوم . ( توجهی که بعدا با تماشای فیلمهای گرفته شده توسط گوشی و کیفیت فاخرشان (!) به توحش تبدیل شد ! ) صدای تمرین گروه از پشت دربهای بسته ( که گاهی باز می شوند ) به گوش می رسد .
ساعت ۹ وارد می شویم . تا ۹:۲۰ شاهد هنرنمایی کارکنان سالن در نصب وسایل تولید نور و دود و سیم کشی های مربوطه ایم و از آن پس با تشویق حضار مواجه می شویم که گویی ۲۰ دقیقه ی سختی را پشت سر گذاشته اند و هم اکنون خوشحال به سر می برند !
راس ساعت ۹:۳۰ اعضای ارکستر با تلاشی وصف ناپذیز و به سرعت نور روی سن آمده ، سر جای خود می نشینند تا با این سرعت محیرالعقول ، جبران نیم ساعت تاخیرشان را کرده باشند . با یک موسیقی شبه حماسی ، محسن یگانه پرده ها را کنار زده ، وارد می شود !
یگانه طرفدارانش را خوب می شناسد و بعد از کنسرت های فراوان ، تجربه ی خوبی در این زمینه کسب کرده . به خوبی مراسم را پیش می برد و با ادبیات دوست داشتنی ، خودش را در دل مخاطب جا می کند . هر چند مواردی مثل شریک کردن بیش از حد حضار در خواندن آهنگها ، کلاس کنسرت را پایین می آورد اما در عوض او را خاکی وخودمانی نشان می دهد . یگانه با مخاطب رو راست است . قصد ندارد کسی را یپیچاند و وقتی خسته می شود ، راحت به هوادارش می گوید و به جای خواندن شروع به معرفی اعضای ارکستر می کند تا نفسش تازه شود . آهنگهای محبوبش را انتخاب و خیلی حساب شده آنها را چینش می کند . در حین خواندن میمیک صورتش را بازی داده ، نمی گذارد حاضرین خسته شوند . این وسط اگر هم گاف و سوتی بدهد ، بلافاصله جمعش می کند .
مثل آنجا که گفت « می خوا ببینم حرفم چقدر برو داره » و بعد که کمی فکر کرد و دید جمله ساختار مناسبی ندارد ، آنرا اینگونه تغییر داد که بزرگواری کنید و رویم را زمین نیندازید !
آخرین ایستگاه کنسرت های یگانه آهنگ « بار و بندیلو ببند » است . به این معنا که وقتی همه ی آهنگها اجرا شد ، نوبت به آن می رسد تا پایانی خوش رقم بخورد .
این جمله ای است که قبل از اجرای این آهنگ به زبان می آورد : خواهش می کنم روی صندلی هاتون بشینید ! در اصل می خواهد از انفجار سالن جلوگیری کند . فکر می کنم خاطره ی بدی از اجرای این آهنگ دارد ! کنسرت امشب ، با خواندن ماه عسل آغاز شد و آخه دل من و حیف و نشکن دلمو و گیرم بازم بیای و نفس های بی هدف ، بیشترین درخواستها را داشتند . در بین آهنگها علاوه بر تشویق و سوت و جیغ و اصوات زوزه مانند ، حرف های یگانه را درباره ی آلبوم بعدیش ، « تابوت » ، شنیدیم و البته حرفهایی درباره ی آلبوم قبلی ، « نفس های بی هدف » ، که هرچند مورد توجه قرار نگرفت اما او سعی داشت عکس این را اثبات کند . بعد از آهنگ اول ، یگانه به سیروان خسروی خوش آمد می گوید که در ردیف اول نشسته و امشب مهمان اوست . از ردیف عقب صدا می آید «این کیه دیگه ؟ » . در میانه آهنگهای بعدی ، یکی از فریاد ها این است : محسن چاووشی ! برخلاف آنچه فکر می کردم جواب می دهد : آره خوب اگه شرایط پیش بیاد ، شاید دوباره همکاری کنیم .
باز بر خلاف آنچه فکر می کردم ( چقدر من فکر کردم ؟! ) نشنیدم فالش بخواند و تعارفاتش اکثرا شکسته نفسی بودند و همان قضیه ی کلاس و خاک و این حرفا . شیرین کاری اعضای ارکستر بعد از گذشت ساعت اول انجام می شود تا یگانه نفسی تازه کند . در این میان به مدد ذوق و هنز نوازندگان ، می توانید احساس شرکت کردن در کنسرت کیتارو ، تماشای فیلم دسپرادو ، رفتن به لب بندر و سه تار نوازی با گیتار الکتریک را تجربه کنید ! ۵ دقیقه ی پایانی به تشکر از عوامل صحنه ، پشت صحنه ، روی صحنه ، روبروی صحنه ، کنار صحنه و بالاخره بیرون صحنه می گذرد و گفته می شود از این کنسرت احتمالا یک CD یا DVD منتشر خواهد شد . نمی دانم تصاویر همین شب است ، یا ترکیبی از اجرای امشب و شب قبلی .
بیرون می زنیم . ساعت ۱۱ و نیم است و یک مساله را حل کرده ام . پرونده ای را که باز کرده بودم ، بستم . زریقی را که می بایست ، انجام دادم . وقتی یگانه داشت از آلبوم قبلی اش تعریف می کرد ، چیزی در کلاما ش ناراحت کننده بود . او توق استقبالی بیش از این داشت و به آن نرسیده بود و به نوعی با هوادارانش درددل می کرد . با کسانی که آمده بودند دو ساعت او را از نزدیک ببینند و بروند . در همان لحظه ، ناخودآگاه به یاد بیماری قلبی اش افتادم و آن توام بود با شیطنت هایش در مثلا لو دادن سنش ! این دلسوزی الآن با دلتنگی همراه شده . لتنگی برای شیطنت های یک جوان ۲۴ ساله و پرانرژی که راهی طولانی پیش رو دارد و موانعی بسیار . جوانی که دیگر یک بچه قرتی تازه به دوران رسیده نیست ، او یک بچه خاکی دوست داشتنی است .
پشت بلیت نوشته شده لطفا از آوردن دوربین فیلمبرداری و عکاسی ، ضبط صوت ، کامپیوتر کیفی ، تلفن همراه ، اطفال کمتر از ۷ سال ، اشیا حجیم مانند کیف بزرگ و ساک دستی و غیره خودداری کنید . درباره ی حفظ امنیت سالن و تسریع در امر کنترل هم مواردی نوشته شده است ؛ و البته استعمال دخانیات و شئونات اسلامی .
بنظر می آید فضای امن و جالب توجهی انتظارمان را می کشد . از بردن دوربین صرف نظر می کنم و موبایل را با سلام و صلوات برداشته ، خودم را برای آوردن بهانه های گوناگون جهت راضی کردن مسئولین امر کنترل آماده می سازم !
وارد سالن همایشهای برج میلاد که می شوید دو دسته درب وجود دارد . دربهای مجهز به چشم الکترونیکی و دربهای چرخشی ( از همانهایی که باید شیشه ی روبرویتان را بگیرید و هل دهید ) . گویا ورود از دربهای چرخشی ممنوع است . آقایی شبیه مسولین حراست اما استثناست و در حال صحبت با تلفن همراه دارد وارد می شود که من هم ودم را می چپانم پشت سرش و د برو که رفتیم ! اگر چه ماشین ها و دستگاه هایی شبیه آنچه در گیت فرودگاه ها دیده می شود روبروی درب قرار گرفته اند ، اما رویشان پوشیده شده و استفاده ای از آنها نمی شود . با روئت چند طفل زیر ده سال ، انبوه تلفن های همراه ، اشیاء حجیم و دستگاه های خاموش ، و عدم روئت تابلوی ایست بازرسی و مسئول امر کنترل متوجه کلاه بزرگی که سرم رفته می شوم . ( توجهی که بعدا با تماشای فیلمهای گرفته شده توسط گوشی و کیفیت فاخرشان (!) به توحش تبدیل شد ! ) صدای تمرین گروه از پشت دربهای بسته ( که گاهی باز می شوند ) به گوش می رسد .
ساعت ۹ وارد می شویم . تا ۹:۲۰ شاهد هنرنمایی کارکنان سالن در نصب وسایل تولید نور و دود و سیم کشی های مربوطه ایم و از آن پس با تشویق حضار مواجه می شویم که گویی ۲۰ دقیقه ی سختی را پشت سر گذاشته اند و هم اکنون خوشحال به سر می برند !
راس ساعت ۹:۳۰ اعضای ارکستر با تلاشی وصف ناپذیز و به سرعت نور روی سن آمده ، سر جای خود می نشینند تا با این سرعت محیرالعقول ، جبران نیم ساعت تاخیرشان را کرده باشند . با یک موسیقی شبه حماسی ، محسن یگانه پرده ها را کنار زده ، وارد می شود !
یگانه طرفدارانش را خوب می شناسد و بعد از کنسرت های فراوان ، تجربه ی خوبی در این زمینه کسب کرده . به خوبی مراسم را پیش می برد و با ادبیات دوست داشتنی ، خودش را در دل مخاطب جا می کند . هر چند مواردی مثل شریک کردن بیش از حد حضار در خواندن آهنگها ، کلاس کنسرت را پایین می آورد اما در عوض او را خاکی وخودمانی نشان می دهد . یگانه با مخاطب رو راست است . قصد ندارد کسی را یپیچاند و وقتی خسته می شود ، راحت به هوادارش می گوید و به جای خواندن شروع به معرفی اعضای ارکستر می کند تا نفسش تازه شود . آهنگهای محبوبش را انتخاب و خیلی حساب شده آنها را چینش می کند . در حین خواندن میمیک صورتش را بازی داده ، نمی گذارد حاضرین خسته شوند . این وسط اگر هم گاف و سوتی بدهد ، بلافاصله جمعش می کند .
مثل آنجا که گفت « می خوا ببینم حرفم چقدر برو داره » و بعد که کمی فکر کرد و دید جمله ساختار مناسبی ندارد ، آنرا اینگونه تغییر داد که بزرگواری کنید و رویم را زمین نیندازید !
آخرین ایستگاه کنسرت های یگانه آهنگ « بار و بندیلو ببند » است . به این معنا که وقتی همه ی آهنگها اجرا شد ، نوبت به آن می رسد تا پایانی خوش رقم بخورد .
این جمله ای است که قبل از اجرای این آهنگ به زبان می آورد : خواهش می کنم روی صندلی هاتون بشینید ! در اصل می خواهد از انفجار سالن جلوگیری کند . فکر می کنم خاطره ی بدی از اجرای این آهنگ دارد ! کنسرت امشب ، با خواندن ماه عسل آغاز شد و آخه دل من و حیف و نشکن دلمو و گیرم بازم بیای و نفس های بی هدف ، بیشترین درخواستها را داشتند . در بین آهنگها علاوه بر تشویق و سوت و جیغ و اصوات زوزه مانند ، حرف های یگانه را درباره ی آلبوم بعدیش ، « تابوت » ، شنیدیم و البته حرفهایی درباره ی آلبوم قبلی ، « نفس های بی هدف » ، که هرچند مورد توجه قرار نگرفت اما او سعی داشت عکس این را اثبات کند . بعد از آهنگ اول ، یگانه به سیروان خسروی خوش آمد می گوید که در ردیف اول نشسته و امشب مهمان اوست . از ردیف عقب صدا می آید «این کیه دیگه ؟ » . در میانه آهنگهای بعدی ، یکی از فریاد ها این است : محسن چاووشی ! برخلاف آنچه فکر می کردم جواب می دهد : آره خوب اگه شرایط پیش بیاد ، شاید دوباره همکاری کنیم .
باز بر خلاف آنچه فکر می کردم ( چقدر من فکر کردم ؟! ) نشنیدم فالش بخواند و تعارفاتش اکثرا شکسته نفسی بودند و همان قضیه ی کلاس و خاک و این حرفا . شیرین کاری اعضای ارکستر بعد از گذشت ساعت اول انجام می شود تا یگانه نفسی تازه کند . در این میان به مدد ذوق و هنز نوازندگان ، می توانید احساس شرکت کردن در کنسرت کیتارو ، تماشای فیلم دسپرادو ، رفتن به لب بندر و سه تار نوازی با گیتار الکتریک را تجربه کنید ! ۵ دقیقه ی پایانی به تشکر از عوامل صحنه ، پشت صحنه ، روی صحنه ، روبروی صحنه ، کنار صحنه و بالاخره بیرون صحنه می گذرد و گفته می شود از این کنسرت احتمالا یک CD یا DVD منتشر خواهد شد . نمی دانم تصاویر همین شب است ، یا ترکیبی از اجرای امشب و شب قبلی .
بیرون می زنیم . ساعت ۱۱ و نیم است و یک مساله را حل کرده ام . پرونده ای را که باز کرده بودم ، بستم . زریقی را که می بایست ، انجام دادم . وقتی یگانه داشت از آلبوم قبلی اش تعریف می کرد ، چیزی در کلاما ش ناراحت کننده بود . او توق استقبالی بیش از این داشت و به آن نرسیده بود و به نوعی با هوادارانش درددل می کرد . با کسانی که آمده بودند دو ساعت او را از نزدیک ببینند و بروند . در همان لحظه ، ناخودآگاه به یاد بیماری قلبی اش افتادم و آن توام بود با شیطنت هایش در مثلا لو دادن سنش ! این دلسوزی الآن با دلتنگی همراه شده . لتنگی برای شیطنت های یک جوان ۲۴ ساله و پرانرژی که راهی طولانی پیش رو دارد و موانعی بسیار . جوانی که دیگر یک بچه قرتی تازه به دوران رسیده نیست ، او یک بچه خاکی دوست داشتنی است .
منبع:
تاریخ انتشار : یکشنبه 13 اردیبهشت 1388 - 00:00
دیدگاهها
خوبه معنیه خاکی و دوست داشتنی رو هم فهمیدیم!
کجایی سلطان مشکی!!!
شمایی که اینقدر دم از خاکی بودن محسن یگانه می زنید، شده زمانی که از خودش تعریف و تمجید می کنه به دور و اطرافتون و آدمایی که اولین باره به کنسرتش میان نگاه کنید؟! تعجب و بهت اون ها براتون جالب نیست؟
وقتی می گه "دقت کردین ملودی هایی که خودم می سازم بیشتر به دل می شینه تا ملودی دیگران"
من به شخصه تو 4 تا کنسرت متوالی ایشون چه تو تهران و چه تو کیش حاضر بودم و کنسرتی نبود که ایشون از ناراحتی قلبیشون و اینکه پارسال! ( به فواصل چند ماه) قلبش رو عمل کرده، صحبت نکنه!
من منکر توانایی ها و قدرت و حتی محبوبیت محسن یگانه نیستم. اما خاکی بودن یه چیز دیگست.
من بعد از یکی از کنسرت های ایشون، چیزی دیدم که...
یکی از فریاد ها این است : محسن چاووشی ! برخلاف آنچه فکر می کردم جواب می دهد : آره خوب اگه شرایط پیش بیاد ، شاید دوباره همکاری کنیم .
چه شود اگر دوباره سلطان و یگانه با هم بخونن ترکوندن از نوع فوق شدید
مرد میخوای محسن یگانه
غیرت میخوای محسن یگانه
صدا میخوای محسن یگانه
آهنگساز میخوای محسن یگانه
شاعر میخوای محسن یگانه
بر منکرش لعنت
اگه فکر کردید سیروان بی کس و کاره کور خوندید. سیروان یه تنه محسن ها رو چه از نوع چاووشی و چه از نوع یگانه، بنیامین،رضا صادقی یا هر کس دیگه ای رو که فکرشو بکنید میزاره تو جیبش. برای اون فردی مه از انتهای سالن سیروان رو اونجوری خطاب کرد متاسفم.
ba nazare ghdir be shedat movafegham vaghan marde.
man ye darkhast daram mikham ke be gshesh beresunin
khaheshan to tehran concert bezare
ashegheshammmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm
سلام
منم با نظر غدیر موافقم.البته نه با این شدت.
و یک سوال منظور از بیماری قلبی ایشون دقیقا چیه؟
به نظر من محسن یگانه فوق العادس....واقعا هم خاکیه...
توی کنسرتاش هم همینطور...
کسی که کارش روخوب انجام میده بایدم ازخودش تعریف کنه اگه انقدرباهاش لجی چرا کنسرتاشو میری
بهتره سرخواننده هاباهم کل نندازید هرخواننده ای طرفدارای خودشو داره اماخدایی یگانه تکه-عشقه-جیگره دیگه نبینم کسی دربارش بدبگه
عشق فقط یگانه رقیبم نداره.شک نکنید دوستان.لامصب صداشوکه میشنوم دلم میخواد از ذوقو هیجان پرواز کنم.عاقا این صداش نفوذ میکنه توی همه ی وجودم.وااااااااااااای.من مثل یه پروانه همش دوروبرت بودم .مث سایه ت توتنهایی همش پشت سرت بودماوووووووفجوووووونمی
افزودن یک دیدگاه جدید